Çıkar Baklayı

Sarıklı bir imamın, en yakın müridinin ağzı bir hayli bozuktur. Yerli yersiz küfreder:

— Anasını avradını, kızını kısrağını... der dururmuş.

Bu duruma hayli bozulan sarıklı imam, müridini küfredip durmaması için defalarca uyarır, lakin çabaları boşa gider, başa çıkamaz. Sonunda da küfürbaz müridini karşısına alır:

— Ağzına bir bakla al, tam küfredeceğin sırada o baklayı çevir ağzında.

Mürit ağzına aldığı bakla sayesinde içerden fırlayan küfür salvolarını böylece bitirir. Günlerden bir gün sarıklı imamla müridi, bir mahalleden geçerken; bir evin kafesli penceresinden bir kadın sesi yükselir:

— İmam efendi!! İmam efendi!! Biraz durur musunuz?

İmamla müridi bu sesle durur. Aradan 5 dakika geçer, 10 dakika geçer. Pencereden ne ses ne seda, kimsenin çıktığı yok. Sonunda sessizliği kafesin arkasındaki aynı kadının sesi bozar:

— İmam efendi gidebilirsiniz; sizin sarığınıza bakarak tavuğu kuluçkaya yatırmam gerekti. Tavukları, bir imam sarığına bakarak kuluçkaya yatırınca; civcivleri de tepeli çıkıyor, dediler de... Gidebilirsiniz artık.

Olanlara tepesi iyice atan sarıklı imam, yanındaki müridine hışımla döner:

— Çıkar lan ağzındaki baklayı!